‘DE METHODE’ IS DE LAATSTE HINDERNIS OP HET PAD VAN TRANSFORMATIE. We vieren de ontwikkeling van ’s werelds eerste NON-METHODE.

DOOR ALLES TE OBSERVEREN DAT BINNENIN DE ‘ZOEKER’ GEBEURT, ONTSTAAT ER EEN DIEPE COMPASSIE.

Op 10 en 11 augustus: een viering voor diegenen die ervoor gekozen hebben om spiritueel blind te zijn.

Degenen onder ons die zich op een spiritueel pad bevinden, een pad van genezing, van transcendentie of transformatie, gaan op weg naar een keerpunt waar niets en niemand hen meer kan helpen. Op dit punt komen is een hele prestatie. Mensen komen vaak op dit pad door een methode, techniek of hulp van een gids, coach of therapeut. Alles dat het mogelijk maakt om dit pad over te steken, is van tijdelijke aard en is eindig. Dit is iets wat we echt moeten begrijpen, zodat we dit prachtige punt met succes kunnen bereiken.


HET MIDDEL IS ALLEEN HET MIDDEL, NIET HET EINDE

De brug die ons naar de andere kant brengt, kan een permanente fixatie worden, iets definitiefs, en op deze manier stranden we in het proces zonder vooruit te kunnen gaan. De brug is voorbijgaand, het is geen plek om een ​​huis te bouwen of om te blijven wonen. We kunnen verslaafd raken aan de technieken, de methode, de leraar, de middelen waarmee we vooruit konden komen. Het middel is slechts een middel, het is niet het doel.

We kunnen afhankelijk worden van de effectiviteit van een techniek, de betrouwbaarheid van een methode of de liefde van een leraar, en door die verslavende band kunnen we daarom de mogelijkheid mislopen om de andere kant te bereiken.

Liefde, meditatie, yoga, tantra, entheogene visionaire ervaringen, zijn allemaal bruggen die ons naar het mysterie leiden maar ons niet toestaan ​​erin te verblijven; ze brengen ons er alleen maar dichterbij, ze helpen bij de aanpak, om ons klaar te maken voor de sprong, maar ze kunnen de sprong niet voor ons maken.

Als we niet kunnen afzien van de middelen die ons naar die plek brachten, zullen we op de drempel blijven, zonder er ooit overheen te gaan; dus niet in staat zijn om de tempel binnen te gaan.

Elke methode moet op dat moment worden vergeten, in de steek worden gelaten, alles op tijd, want als een soort band of externe afhankelijkheid behouden blijft, zullen we niet in staat zijn de plaats te bereiken waar onze ziel naar op zoek is.

Boeddha sprak over dit onderwerp, hij zei dat elke methode als een vlot of een boot is, je kunt het gebruiken om de rivier over te steken, om aan de andere kant te komen, maar dan moet je het daar achterlaten, vergeten, verlaten om je pad te volgen. Ik zou nog verder gaan en suggereren dat de boot wordt verbrand als afscheid, zodat die nooit meer gebruikt kan worden.

De meeste mensen die een methode gebruiken, raken erdoor gevangen, raken verslaafd aan technieken, media, verslaafd aan therapie, aan een bepaald medicijn, aan een filosofie, aan een religie … verslaafd aan iets externs dat hen veiligheid geeft en hen in staat stelt om door te gaan in het comfort van passiviteit. En veel andere mensen stappen uit de boot voordat ze de andere kust bereiken en verdrinken in de diepten van het leven en de complexe situaties die zich voordoen. Vroeg van de boot stappen is de methode verlaten voordat hij je op de juiste plaats heeft gebracht vanwaar je de sprong kunt maken. Zelfbedrog zal ons parten spelen. We denken dat we de andere kant hebben bereikt, maar we zijn nog niet eens de rivier overgestoken.

Ik wil deze woorden van de Soefi genaamd Jani met je delen uit het boek DE OMMUURDE TUIN VAN WAARHEID. Hij beschrijft dit over deze situatie:

“Ik vrees dat onwetendheid en domheid ons op de brug kunnen laten stranden”

Onwetendheid gecombineerd met domheid ruikt naar slaperigheid, of zoals Sanai ook zei: “Om blind te zijn voor datgene wat overduidelijk is.”

Het leven en de omstandigheden wijzen ons op zoveel manieren op het pad, maar door het niet te willen erkennen, worden we dom en onwetend, of anders gezegd: vrijwillig onbewuste wezens die besluiten hun conditionering te accepteren, die ervoor kiezen onbeweeglijk te blijven en transformatie blijven weerstaan, mensen die hun afhankelijkheid van loyaliteit jegens hun eigen lage zelfrespect niet hebben kunnen opgeven. En wanneer de afhankelijkheid van zelfevaluatie niet wordt overschreden, ontwikkelen ze een andere verslaving aan de methode waarvan ze denken dat ze zullen genezen, maar op hun beurt geeft de methode hen niet wat de bedoeling was, zodat ze teleurgesteld raken voordat ze de andere kant hebben bereikt.

Het voortijdig verlaten van de methode toont een verslaving aan het verleden, aan suïcidale onbewustheid, aan wantrouwen; het niet verlaten van de methode wanneer die je al naar de andere kant heeft gebracht, toont een verslaving aan alles wat comfortabel, bekend en veilig is.

DE KRACHT VAN DE NON-METHODE

Het is heerlijk om binnen een methode te zitten die je vanaf het begin aankondigt: “Ik zal je niet voor altijd vergezellen” “Ik zal je niet genezen of helpen transcendentie te bereiken” “Ik heb niet de kracht om je leven te transformeren “” Ik kan niet voor jou doen wat je alleen zelf kunt doen. “

De methode die ik heb gecreëerd, heeft de kenmerken van een non-methode, daarom kan ik bevestigen dat mijn methode NIET WERKT, zodat je kunt beginnen jezelf te bevrijden voordat je zelfs maar begint, ik steun je graag vanaf het begin om vrij te zijn van elke verslaving. Maar ik kan je ook verzekeren dat als je niet toegeeft aan deze methode of een andere boot die je dichterbij het mysterie brengt, je nergens terechtkomt, je onderweg gewoon ergens verdwaalt. Zonder overgave is er niets mogelijk op dit pad van ontwaken. En terwijl gestrand zijn later een oplossing kan bieden, als je het nu kunt zien, richt je je op dat eindpunt, concentreer je je op het pad dat voor je ligt en bereik je dat keerpunt van waar je de sprong kunt maken, alleen voor jezelf; of liever gezegd, om je eigen zelf te verlaten en herboren te worden in wie je echt bent.

Om ons zicht te herwinnen om te zien wat ons te wachten staat, dat is de uitdaging waarmee miljoenen mensen over de hele wereld worden geconfronteerd. Om deze reden zal ik op zaterdag 10 augustus 2019 mijn 59e verjaardag vieren in Marbella, direct aan de Middellandse Zee. Ik zal een diner organiseren ter ere van al degenen die blind zijn, of ze nu aanwezig zijn of niet, of ze zich ervan bewust zijn of niet, omdat ik vind dat het werk dat wordt verricht door degenen die spiritueel blind zijn bewonderenswaardig is, een echt wonder dat ik bewonder. Hoe kan iemand een innerlijke blindheid onderhouden die zo acuut is in de manifestatie van de waarheid die zo overduidelijk en direct is, voor dat wat ons door ons bewustzijn wordt aangeboden?

Dat verdient een viering.

Alberto Varela

[email protected]

Aandeel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top