Kroniek van een Spirituele Vagebond (1) DE ZOEKTOCHT

Een zoeker die zijn zoektocht opgaf, toen hij zichzelf vond.

In het begin van dit artikel kan je zo ontgoocheld geraken dat je waarschijnlijk stopt met lezen terwijl je er nog maar aan begonnen bent. Want ik ga je mijn ervaringen vertellen als spirituele vagebond in het ondernemen van een zoektocht die gedoemd was om te sterven. Over hoe ik de reis begon en wat ik ontdekte onderweg. Met dit verhaal kan je misschien veel aspecten verstaan van je eigen zoektocht en misschien helpt het jou om ook dat te vinden wat je zoekt. Maar wees je ervan bewust dat eens je het gevonden hebt, je zoektocht dan stopt.

Ik zal beginnen bij het einde, d.w.z. met het belangrijkste dat ik heb gevonden. En ik begin daarmee want als wat ik vond niet is wat jij zoekt, heeft het geen zin dat je tijd verliest in het lezen van dit artikel. Misschien zoek jij magische oplossingen, krachtige antwoorden, wonderbaarlijke therapieën, magistrale medicijnen of innoverende ideeën. Als dit is wat je zoekt, wil ik dat je weet dat jouw zoektocht heel gewettigd is maar mijn zoektocht is heel gedurfd, risicovol en zelfs waaghalzerij want het bracht me verder dan alles wat jij misschien zoekt. Dit betekent niet dat ik meer zou zijn dan jou maar het feit dat ik verder kwam kan  jou misschien inspireren om dit ook te bereiken.

Ik wil jou op voorhand reeds waarschuwen dat – als je in staat bent je te verbinden met de geest van mijn zoektocht – je misschien iets zal ontdekken dat je liever niet zal vinden of dat je zelfs geen zin zal hebben om het te zoeken. Als je jezelf ontdekt, dan stopt het gedoe van te zoeken om te zoeken.

Mijn zoektocht maakte dat ik het enige, het meest belangrijke, het begin en het einde vond, dat wat elke vraag overbodig maakte, wat me boven elk van mijn klachten deed uitstijgen, wat me voor altijd verantwoordelijk gelukkig maakte… ik vond mezelf.

En in mezelf vond ik alles. Ik ontdekte mijn kracht, ik bevrijdde mijn wijsheid, ik nam de verantwoordelijkheid voor mezelf op. Ik recupereerde de capaciteit om te beslissen en ik kreeg de kracht om bij mijn beslissingen te blijven. Ik leerde op het bestaan te vertrouwen en ik begon me te laten drijven  met de stroom en daarmee stopte ik ook te kiezen. De wegen werden vrijgemaakt, de deuren geopend, de mogelijkheden bevrijd en ik had nooit nog een kompas nodig, of een gids of een meester die me zei wat ik moest doen. Zichzelf ontdekken is immers de enige mogelijke meester ontdekken. Door mezelf te ontdekken kon ik alle zinloze zoektochten opgeven.

Ik laat geen oordelen meer toe in mijn leven, geen schulden, geen klachten, geen excuses, geen kritieken, geen protesten over hoe de zaken, de feiten of de personen zijn. Voor mij bestaat het “hoe het zou moeten zijn” niet meer. Want ze ZIJN eenvoudigweg.

Maar ik moet herkennen dat dit niet was wat ik in eerste instantie aan het zoeken was. Mijn zoektocht was helemaal niet duidelijk. Het was een manier om me bezig te houden, om weg te vluchten en om me te doen geloven dat ik iets voor mezelf aan het doen was. Maar het lijkt erop dat op een bepaald ogenblik in de vruchteloze zoektocht, de zoeker – die het beu was te zoeken – mediteerde en zich bewust werd dat hijzelf datgene was wat hij zocht. En misschien is dat ook wat er gebeurt met jou op een bepaald ogenblik. Ook al weet je niet goed wat je aan het zoeken bent, je kan ineens iets vinden wat je niet verwachtte. Daarom zou ik willen dat je weet dat wanneer de zoektocht vertrekt van een moedig hart, je geen schrik moet hebben; als ze begint in een ziel die vrijheid verlangt, die van het leven houdt; als de aanzet de moed is van een kleine deugniet die niets liever doet dan onderzoeken en ontdekken…   dan zal deze zoektocht je heel ver brengen, veel verder dan wat je je ooit hebt ingebeeld. Het is dan niet meer belangrijk waar, hoe, met wat of met wie je het doet, je zal er komen. Deze zoektocht zal je doen aankomen op de enige mogelijke bestemming: JEZELF.

Hoe begint de zoektocht?

Alles begon toen ik me er bewust van werd dat alles wat ik had en deed me niet zo gelukkig maakte als ik wou. De zaken gaven me in het diepste van mezelf geen voldoening. En op die manier ging ik naar veel plaatsen, las ik zoveel boeken, zocht ik in personen en situaties, in landen en culturen in religies en filosofieën, in seminaries en therapieën, in het werk, in de familie, de vrienden; ook in het materialisme (waarom niet?), in het plezier en de bevrediging; in het denken, in het doen en in het voelen. Ik zocht en zocht zonder echt goed te weten wat ik zocht. Ik was er me zelf niet van bewust dat ik aan het zoeken was. Maar dat gaf niet; ik zocht verder. Tot ik me op een dag opeens bewust werd van iets wat ik aan het zoeken was: ik lokaliseerde het object van mijn zoektocht.

Osho zei: “Een mens wordt een zoeker op het ogenblik dat hij beseft dat dit wereldse bestaan niet alles kan zijn wat er is”.

De zoeker in mij werd eigenlijk geboren op de dag dat ik besefte dat ik datgene wat ik zocht niet zou vinden, toch niet waar ik het aan het zoeken was. Ik relativeerde het belang van de wereldse of materiële zaken. Ik werd me ervan bewust dat er een “hier-na-maals” bestond van alle gekende dingen. Het was dan dat mijn zoektocht zich verfijnde en  een definitieve en onveranderlijke koers nam die ik gedurende 20 jaren volgde; die koers was ikzelf. Ik had veel tijd nodig om mezelf te vinden en ik maakte veel rondjes en het was nodig dat ik een spirituele vagebond werd.

Om dat te vinden wat je in geen enkele methode vindt, moet je weggaan van de manieren van zoeken die je al kent. Om buiten het gekende te zoeken  moet je uit de vooraf bepaalde schema’s stappen. Het onbekende kan je niet binnen treden met gekende methodes. Je kan geen  vrije zoeker zijn in één bepaalde gedachtelijn, die vervat zit in een religie, of je slaaf maakt van een bepaald geloof of fanatisme, verankerd in een bepaalde manier van denken. Het is eerst en vooral nodig een spirituele vagebond te worden.

Een vagebond is geen bedelaar. Een bedelaar vraagt aalmoezen. Een vagebond is zelfvoorzienend genoeg om te reizen en rond te trekken. Een vagebond is iemand die niemand kan doen vastbinden aan iets. Hij laat geen wereldse gehechtheid toe; hij weet heel goed dat hij op geen enkele plek kan blijven; een vagebond herkent de zoektocht zelf als het doel. Een spirituele vagebond is iemand die daarbij weet dat er op die tocht die nooit eindigt, op een dag ineens iets kan gebeuren waardoor hij vindt wat hij diep in zijn hart aan het zoeken was waardoor hij opeens stopt met rondzwerven. Een spirituele vagebond vertrouwt erop dat hij zal vinden wat een einde maakt aan zijn hele zoektocht. Hij weet niet waar, wanneer, waarom maar hij weet dat de tocht zelf hem het antwoord en de oplossing zal brengen.

De ontmoeting zal gebeuren.

Wat ik zocht was iets wat in het begin veel verder reikte dan het niveau waarop ik zelf was voorbereid. Ik zocht iets in de diepte maar ik zat zelf aan de oppervlakte. De zoeker was niet in overeenstemming met zijn zoektocht en dat is het eerste conflict dat naar boven komt wanneer de zoektocht diep is: de zoeker moet zelf diepzinnig worden anders zal hij nooit vinden wat hij zoekt. Het is niet hetzelfde toeristische uitstapjes te maken als archeologische opgravingen te doen. Het is niet hetzelfde de muur opnieuw te schilderen als de vochtigheid van de muur aan te pakken. Eerst moet de zoeker zich voorbereiden, zich sterk maken, geduldig, volhoudend, sereen, aandachtig, vol vertrouwen, vrij, liefdevol, open en vloeiend; volhardend en durvend. Want als deze waarden niet actief zouden zijn in de zoeker, dan zou hij weten dat niets van wat hij zoekt zou gevonden kunnen worden. Dus het eerste wat ik deed was me voorbereiden voor dergelijke titanische zoektocht.

Boeddha zegt: “Eens je doorhebt dat je verloren bent en dat je je eigen weg dient te zoeken en dat je geen enkele hulp zal krijgen, pas dan wordt je verantwoordelijk”.

Ik wist dat bidden, vragen, afsmeken iets was voor diegenen die niet verantwoordelijk zijn. Het vertrouwen buiten jezelf leggen, doen diegenen die geen verantwoordelijkheid willen nemen. Dus concentreerde ik me op mezelf en enkel mezelf. En ik wist dat ik steeds opnieuw mijn eigen hulpmiddelen zou aanboren, dus besloot ik me voor te bereiden.

Mijn voorbereiding was zeer diep en tegelijkertijd zeer eenvoudig. Het idee dat me in mijn zoektocht begeleidde was: ik ben verloren, alleen; niemand behalve mezelf kan me redden. Alles hangt af van mijn eigen hulpmiddelen en van mijn vertrouwen in het bestaan.

Dat is ook de reden dat ik vandaag kan bevestigen dat IK EEN LEERMEESTER BEN DIE GEEN LEERLINGEN MEER TOELAAT… De quota van leerlingen zit vol. Ik aanvaard  er slechts één en die plaats is reeds ingenomen want die is voor mij. Ik ben de meester en ik ben tegelijkertijd de leerling. Ik ben ze allebei tegelijkertijd. Ikzelf geef en ontvang, vraag en antwoord, zoek en vind. Dus is er geen plaats meer voor meer leerlingen en de zoektocht naar meesters is afgelopen. Ik volg mezelf. Het is gedaan met de meesters buiten mezelf.

Ik stel voor dat je – om geld, tijd en moeite te besparen – binnen jezelf naar je eigen meester zoekt. Zo stop je van anderen afhankelijk te zijn om jouw beslissingen te nemen. Jij bent de beste specialist in jezelf. Niemand kan voor jou doen wat enkel jij kan doen. Jezus zei: “kom en volg me…”. Dat hebben bijna alle meesters gezegd gedurende duizenden jaren met de intentie om je te gidsen en te helpen. Mijn boodschap is zeer verschillend. Ook al ben ik geen meester van niemand anders dan van mezelf, toch kan ik jou mijn boodschap geven, die ik wil delen en die is: “GA EN VOLG JEZELF…”. Je bent de enige van wie je nooit zal kunnen ontsnappen, je bent het enige wat je hebt, je bent diegene die alles in zich heeft wat je kan gelukkig maken, je bent het begin en het einde. Alles wat er buiten jezelf is, is niets anders dan wat je binnen in jezelf creëert.

Richt elke zoektocht naar jezelf, naar binnen en niet naar buiten. De spirituele vagebond is ook actief in jezelf, activeer hem, vertrouw hem, het is de gids die je zal leiden op deze tocht met een absolute wijsheid. Laat de bestuurder dit deel van jezelf zijn, wild, puur en goddelijk. Jij, ga achteraan zitten en geniet van de reis. De spirituele vagebond zal heel goed weten waar naartoe en wat te doen. Hij zal je daar brengen waar je naartoe wil gaan. Stel de wegen die hij kiest niet in vraag. Maak je geen zorgen over de snelheid niet over het gevaar van het gekozen pad. Laat hem gewoon met rust. Ga uit de weg en kom niet tussen.

De spirituele vagebond is dat deel van jou dat de oplossing en de antwoorden heeft maar dat de weg van het leven dient te gaan zodat jij de afgelegde weg kan zien en zodat de landschappen die je ziet de oorspronkelijke bron zijn van al jouw veranderingen. Jouw ogen zullen jou de visioenen geven die je nodig hebt om te kunnen zien. Maar je zal ze moeten uitwassen, goed en wijd openen,  en je bril afzetten. En zo zal je jezelf op een goede dag kunnen zien.

Aandeel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top