Kroniek van een Spirituele Vagebond (2) DE EENZAAMHEID

Kroniek van een spirituele vagebond   

Bedrieglijke en wijze eenzaamheid: we zijn delen die ogenschijnlijk afgescheiden zijn van het geheel.

Ik denk niet dat er iets gemakkelijker te assimileren is dan het begrijpen van de idee dat we alleen zijn. Ook al zijn we nog zo omringd en zijn er miljoenen mensen om ons heen, we zijn altijd alleen. We worden alleen geboren en we sterven alleen. In dit hoofdstuk zal ik spreken over het bewustzijn van de eenzaamheid die een zoeker nodig heeft.

De zoektocht van een spirituele vagebond verplicht hem om een idee mee te nemen die zijn hele bagage doordringt en hij kan die idee nooit achterlaten want het zou gevaarlijk zijn om zijn reis verder te zetten als hij dit zou vergeten: nl. dat hij/zij alleen is. Dat dag dat hij dit vergeet, riskeert hij zijn reis en de zoektocht naar zichzelf te moeten stopzetten.

Een vagebond is iemand die alleen optrekt; hij heeft geen gezelschap nodig. Gezelschap meenemen zou een last zijn die hem belet om zich in vrijheid te bewegen. Een vagebond beslist zelf over elke stap die hij zet, over elke beweging; hij weet waar te stoppen en wanneer voort te gaan. Hij vraagt aan niemand hoe lang hij op elke plaatst dient te verblijven; hij twijfelt niet om te vertrekken als hij voelt dat het daarvoor het moment is, ook al vond hij de allerbeste plek en hebben ze hem het het beste van het beste aangeboden. Hij kan blijven en aanvaarden wat ze hem aanbieden, hij kan ervan genieten en er zijn voordeel uithalen. Een spirituele zoeker kan geen NEEN zeggen aan de voorstellen, hij luistert zonder uitzondering naar allemaal,maar hij zal enkel die aanvaarden waarvan hij zelf aanvoelt dat hij het wil aanvaarden. Hij weet ook dat hij er nooit zal blijven, dat geen enkele plek de finale bestemming is. Daarom zal hij ook nooit contracten voor onbepaalde duur ondertekenen maar anderzijds zet hij ook geen einddatum op zijn engagementen. Hij weet dat zijn tocht verder zal gaan, ergens anders en in een andere situatie. Een vagebond is een niet conformistische zoeker die zijn blik altijd richt boven wat hij ziet. Hij ziet achter de ogenschijnlijke zaken en interesses en achter wat men op het eerste zicht kan evalueren. Om zijn tocht aan te vangen, heeft de vagebond zaken waaraan hij gehecht was en afhankelijk was reeds moeten achterlaten. Zo is hij vertrokken en zo zal hij verder gaan, zonder achterom te kijken.

Ik herhaal dit telkens weer: “Hier ben ik, alleen. Zo ben ik geboren en zo zal ik sterven. In de meest absolute eenzaamheid”. Dit gevoel van eenzaamheid vergezelt me zolang ik me kan herinneren; het is een gevoel dat oneindig nuttig is. Het heeft me ervan gered om anderen de schuld te geven van wat er met mij gebeurt. Want alles wat mij overkomt, verdien ik ook. Ik ben zelf diegene die het voortbrengt. Het heeft me ook geholpen om me te verbieden mijn gewicht op anderen te leggen en op hen te steunen. Mijn gewicht is van mij en van niemand anders. Ik draag het mijne en ik verdraag geen lasten van anderen. Daarbij heeft het me volledig verhinderd om excuses buiten mezelf te zoeken voor iets wat ik niet kan doen. Als ik iets niet wil, is het omdat ik het niet kan en als ik het niet kan, is het omdat ik het niet wil.

Alles begint en eindigt in mij. Niemand kan zich in mij stoppen. Ik ben alleen, dat is het idee.

Waardevolle eenzaamheid

De eenzaamheid is een existentiële werkelijkheid waaraan we niet kunnen ontsnappen. De eenzaamheid is niet alleen de stilte waarin de vrijheid om zichzelf te zijn, geboren wordt. Het is ook een voortdurende meditatieve therapie. Als we de eenzaamheid niet als een vijand zien, als het niet voortkomt uit isolering of sociale wrok, dan is de eenzaamheid die men voelt en geniet een “alleen-zijn”, zoals Osho zegt. Dan is het een toestand van harmonie met “alleen-maar- zijn”, een waardevolle eenzaamheid omdat daar het begrijpen ontstaat van wat we zijn, vanwaar we komen en waar we naartoe gaan. En het is daarom dat een spirituele vagebond hopeloos verliefd wordt op de eenzaamheid. Het zal zijn metgezel zijn tot aan het einde van zijn tocht. De aanvaarding van de eenzaamheid als een werkelijkheid, is de eerste deur die zich naar binnen opent. In de eenzaamheid begint men zichzelf te zien.

Het bewustzijn van de eenzaamheid is de levensverzekering van de spirituele vagebond. Hij weet dat niemand hem ooit zal vergezellen. Hij kan gezelschap hebben, samenzijn met personen waarvan hij houdt tijdens zijn tocht maar zelfs in de momenten van de grootste intimiteit met deze personen, weet hij dat hij alleen is. Hij kan houden van en zijn hele leven doorbrengen met diegenen waarvan hij houdt maar toch zal hij steeds alleen zijn.

De eenzaamheid verstaan als een existentiële realiteit is een fundament dat ons steun kan bieden op een onvoorspelbare reis waarin één enkele blik naar buiten ons kan afleiden en ons zelfs kan doen stoppen met het ondernemen van deze prachtige reis.

Prachtige egoïsche strategie

In werkelijkheid is de eenzaamheid een leugen. Niemand is werkelijk alleen. Maar aan het begin van de reis is het vitaal om zich in harmonie te stellen met de eenzaamheid om te begrijpen dat er niemand meer is die de zoektocht kan aanvangen. Enkel ikzelf ben er en zal er steeds zijn, beslissen, verantwoordelijkheid opnemen, situaties tegemoet gaan, geleerde lessen verwerken, vooruitgaan,… . En daarna, een beetje verderop, zal elke vagebond die zijn weg verderzet, inzien dat hij eigenlijk nooit alleen is geweest, nooit. Dat de eenzaamheid een gewaarwording is die voortkomt uit het ogenschijnlijke afgescheiden zijn van het Alles. Je kan echter niet alleen zijn in een bestaan waarin alles één ding is en één werkelijkheid en waar alles verbonden is met alles. We zijn één. Het bestaan is één. En alles wat erin bestaat is ook één. De dingen lijken afgescheiden te zijn door ruimten en afstanden maar dat is niet zo. Dat lijkt alleen maar zo: zelfs het Niets is deel van het Alles, het is het bindweefsel van alles wat in deze materiële wereld bestaat. Het verbindt alles met alles. Het niets brengt ons dichter en verenigt ons, het omarmt ons op een intieme wijze via de banden van de liefde. Daarom zei Osho dat de liefde geen relatie is maar wel datgene wat ons verbindt met alles. Want de liefde is dit subtiele weefsel dat alles verenigt.

Ja, het is waar dat we alleen zijn maar ook verbonden onder elkaar. We zitten aan elkaar vast en we doen hetzelfde, we geven uitdrukking aan hetzelfde, nl. het bestaan. Daarom ook is bestaan zo kostbaar, want het is deel(genoot) zijn van alles. Daarom is het rondtrekken als een vagebond zo passioneel want de vagebond reproduceert een reis door ongekende energetische velden, diegene die we reeds miljoenen jaren aan het afleggen zijn. Maar nu en hier, in dit gebied van de materie, binnen een lichaam, op een verre planeet en volledig deel van een vleselijke realiteit die ernaar verlang om zich opnieuw te verbinden met zijn eeuwige spirituele essentie.

Het bestaan is één; ik ben één met het bestaan, net als jij. ER IS GEEN EENZAAMHEID. Dat is een noodzakelijk leugenachtig idee. Noodzakelijk enkel in het begin van de reis omdat we gewoon zijn om afhankelijk te zijn, ons te laten ondersteunen, om hulp te vragen, om gered te worden, om niet op onszelf te kunnen vertrouwen. Wanneer een spirituele vagebond zijn reis begint, moet hij weten dat hij alleen is ook al is het maar voor een ogenblik want zo begint hij te vertrouwen. Het idee van eenzaamheid is een strategische zet om ons los te koppelen van alle anderen, hen van onze weg te halen. Het is de manier waarop het bewustzijn een stap zet naar het begrijpen van de totaliteit.

De eenzaamheid is niet van mij noch van jou; het is van het bestaan. Het bestaan is alleen en is het enige; er is alleen maar het bestaan en er is niets anders dan het bestaan. Op gelijk welke reis door het bestaan zal men nooit alleen zijn.

Op deze reis als spirituele vagebond werd ik vergezeld door de sterren, de rivieren, de zon en de maan, de bergen, de dieren en de planten. Zelfs de personen, wie dan ook, waren mijn metgezellen, zelfs mijn vijanden en diegenen die ik nooit gekend heb.

Een spirituele vagebond voelt duidelijk aan dat je alleen voelen een tijdelijk nuttige uitvinding is geweest.

Je bent nooit alleen geweest. En je zal nooit alleen zijn. Ook al voel je je van binnen eenzaam, kijk dan om je heen naar alles wat je omringt. Je bent steeds door alles vergezeld. Begin eerst jezelf te vertrouwen. Het vertrouwen is de eeuwige brandstof die ontspruit als je begrijpt dat het idee van eenzaamheid slechts tijdelijk is.

Je kan een deel zijn van veel groepen, familie hebben, in een commune leven, je in de menigte begeven zolang je maar onthoudt wat echt belangrijk is en wat je zal redden in gelijk welke situatie: alles is in jou en jouw bewustzijn van eenzaamheid zal je toelaten om het leven – met alles wat dat inhoudt – tegemoet te treden.

De spirituele vagebond fluisterde in mijn oor: “Wees niet bang, Alberto, je hoeft te niet alleen te voelen. Dat wat de sterren leidt, gidst ook jou. Dezelfde energie die de melkwegstelsels beweegt, zet ook ons in beweging. Dezelfde wijsheid die de externe ruimtes doe verbreden, is ook in staat om de innerlijke ruimtes breder te verruimen”.

We gaan alleen door het leven maar vergezeld door het hele bestaan. Wat een prachtige tegenstelling.

 

 

Aandeel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top