Kroniek van een spirituele vagebond (3). DE ANGST

Kroniek van een spirituele vagebond        

 3e deel. DE ANGST

Angst overwinnen is de belangrijkste uitdaging die we ons in ons leven kunnen voorop stellen. Meer bepaald de angst om te sterven want dat is de opperste angst. Wanneer men deze angst overwint, is men vrij. Nooit voorheen. Vrijheid is de bevrijding van de angst om te sterven. Pas dan begint men te leven.

Er zijn twee groepen mensen. In de ene groep zitten diegenen die schrik hebben en dat is 99% van de bevolking; bij de resterende 1% zitten de enkelingen die ook schrik hebben. Beide groepen hebben dus dezelfde angst maar het enige verschil is de houding die ze aannemen tegenover de angst. De schrik maakt hen dus niet verschillend maar wel wat ze ermee aanvangen. A. Huxley zei: “Ervaring is niet wat er gebeurt maar wat we doen met wat er gebeurt” Wat doe jij met jouw angsten?

De grootste groep bestaat uit diegenen die blokkeren door de angst. Ze stoppen, se durven niet, ze verharden en ze gaan niet vooruit. De angst verlamt hen. Dat is de groep van de lafaards. De grote meerderheid.

De andere groep verschilt door het feit dat ze zich niet laten stoppen door de angst die een bepaalde situatie kan oproepen. Ze twijfelen niet, ze geraken niet geblokkeerd maar ze gaan er voor. Ze beven evenzeer als de andere groep van de schrik maar ze stoppen niet. Ze gaan in de richting van de angst, ze gaan er door. Stap voor stap treden ze binnen in de duisternis van wat hen schrik aanjaagt. Dat zijn de moedigen. Het zijn diegenen die begeesterd worden door moed.

Een spirituele vagebond behoort tot de laatste groep. Hij/zij heeft gekozen voor de levensvreugde en vertrouwt vervaarlijk dat het hele bestaan op gelijk welk moment met hem is. Hij doorkruist de levensreis met de duidelijke gedachte dat hij naar de dood reist en dat – in de mate dat hij verder gaat – steeds dichter bij de dood komt. Daarom houdt hij van haar, hij verwerpt ze niet, hij aanvaardt ze als deel van het leven. De dood is voor een spirituele vagebond de laatste en beste minnares met wie hij het grootste orgasme zal beleven want met haar zal dat wat niet is, sterven.

Het leven is een reis naar de dood. Vanaf onze geboorte gaan we naar de dood toe, elke dag, elk moment, elke seconde zijn we dichter bij haar. Bij elke stap die we zetten, vergezelt ons de schaduw van de dood en de bijhorende angst om haar in de ogen te kijken.

Het wezen van de angst

De angst voor de dood is geen angst voor de dood maar angst voor het leven. Het is niet de angst om op te houden te bestaan; het is de angst om niet te leven voor men sterft. Ik kan toch niet sterven vooraleer ik voldoende geleefd heb? Hoe kan ik aan mijn einde komen als ik nog niet gedaan heb wat ik wou doen? Hoeveel keren vragen we ons niet af: “is er leven na de dood”?  Maar waarom vragen we ons niet af: “is er leven voor de dood?” Achter de  angst voor de dood zit er een andere werkelijkheid verborgen: als ik sterf zonder geleefd te hebben dan zal ik een kans verkeken hebben. Maar als ik beslis te leven, het leven te leven, het te leven in al zijn intensiteit, dan zal ik mijn eigen waarheid onder ogen moeten zien, wie ik ben en wat ik voel. Dan zal ik de noodzaak om vrij te zijn onder ogen moeten zien om te kunnen leven. Daarom dat de schrik om te leven nog een andere diepere angst verbergt: de schrik voor de vrijheid. Wat is het toch met de vrijheid dat ze ons zo een grote angst inboezemt? Vrij zijn is Zichzelf zijn. Het is zijn wie men werkelijk is.

Juist op die manier onthult zich de waarheid over de oorsprong van alle schrik. Achter de angst voor de vrijheid verbergt zich de schrik om onszelf te zijn.  Als we onszelf zouden zijn, zouden we ons niet meer hoeven te plooien naar een hele maatschappij waarvan we deel uitmaken en waarin we via een proces van “educastratie” geleerd hebben om te liegen, te bedriegen, te stoppen met authentiek te zijn, om ons op een manier te tonen zoals anderen ons willen zien.  We weten dat we in de slavernij leven van het willen voldoen aan de verwachtingen van anderen. We hebben een grote markt gecreëerd die gebaseerd is op het voldoen aan de verwachtingen van anderen om zo de eigen verwachtingen in te vullen; die van erkend en aanvaard te worden. Zichzelf zijn is het moeilijkste dat we ons kunnen voorop stellen maar het is ook de sleutel naar onze vrijheid, naar het leven en naar de overwinning van de angst om te sterven. Alle angsten verdwijnen als sneeuw voor de zon op de dag dat we durven onszelf te zijn. Op dat moment lopen we een risico dat van weinig belang is: afgewezen of veroordeeld worden. Zichzelf zijn is de grote beslissing. En zelfs al garandeert het ons de aanval van een maatschappij die ons enkel wil zien als “normale schaapjes in de stal”, dan nog zullen we in ons wilde hart een diepe aanvaarding voelen. We zullen voor het eerst helemaal tevreden zijn; we zullen ons beginnen te aanvaarden. Het is mogelijk dat de anderen kwaad zullen worden maar eigenlijk zullen ze zich niet kwaad maken op ons maar op dat laffe deel in henzelf dat ze horen maar wegstoppen, op dat deel dat hen verhindert vooruit te gaan in de richting van de vrijheid.

Eigenlijk bestaat angst niet; het is een uitvinding van onze geest. De angst die in oorsprong een instinct is en ontworpen werd om ons te verwijderen van situaties waarin men het leven riskeert, is veranderd in een psychologische schrik. Dat wil zeggen,  telkens wanneer onze IK gevaar loopt te sterven, aangevallen of afgewezen te worden blokkeert deze schrik onze acties die een risico om te “sterven” veronderstellen. Osho zegt: “In een staat van niet Ik-heid overwinnen we de vrees om te sterven want het enige dat dood gaat is het IK”. Het Ik is wat we niet zijn. Maar als menselijke wezens leven we in het ik en daardoor weten we niet wie we zijn. En daarom willen we dat iedereen ons erkent; we willen aanvaard worden, applaus krijgen, geloofd worden en in ieder geval niet afgewezen worden. Dat is onze grootste aspiratie. Maar wanneer iemand zijn Ik overstijgt, begin hij te weten wie hij is en dat brengt een ontspanning in het eigen Zijn, want dat begin hij te Zijn en stopt zich te bekommeren om roem, aanzien. Het interesseert hem niet meer wat de anderen van hem denken of zeggen. Hij/zij weet al wie zij is en heeft geen externe opinies meer nodig.

Volgens het verhaal van een Soefi-mysticus, klopte op een dag een spirituele vagebond aan op de deur van het huis van een zeer rijke man. Hij wou enkel een beetje eten. Wanneer de rijke hem zag, zei hij: “Niemand kent jou hier. Hoe durf je iets te vragen, als ik je niet eens ken?” De derwisj antwoordde “Maar ik ken mezelf wel. Hoe triest zou het zijn als iedereen me kende maar ik mezelf niet ken? En enkel door mezelf te kennen kan ik jou in de ogen kijken en hulp vragen zonder schaamte te voelen en zonder me minder te voelen dan jou. Zowel jij als ik bevinden ons op dezelfde weg, in de richting van de dood. We hebben geen verschillende bestemming; niets of niemand zal deze realiteit tegen houden. Als jij jezelf een beetje beter zou kennen, zou je kunnen ervaren dat alles wat je hebt tot niets dient om je angst voor de dood te overwinnen”. De rijke man zag zich overvallen in zijn zwakte en vroeg aan de Derwisj: “Vertel me a.u.b. hoe ik de angst voor de dood kan overwinnen?”  De derwisj antwoordde hem toen:  “Door te leven. Enkel door het leven te leven verliest men de angst om te sterven. Jij leeft niet. Je draagt enkel zorg voor jouw bezittingen; leven om te accumuleren is dood zijn in het leven”.

Op een nacht in de Colombiaanse jungle, vertrokken we met een groep nadat we ergens in “the middle of nowhere” ayahuasca hadden bereid en gekookt. Het was al nacht en we zagen niets meer. We hoorden enkel onherkenbare geluiden. We stapten op een zachte en onvoorspelbare ondergrond, het was beangstigend… We werden omringd door gevaar en op dat moment zei ik aan Taita Alfredo: “Als jij alleen naar hier komt, wat doen je dan als je schrik krijgt?”  En hij antwoorde mij: Wat is dat? Ik hoor hier veel over schrik praten maar ik weet niet wat dat is”.

Deze mannen die in de jungle wonen, die van kleins af de meest gevaarlijke situaties beleven, leren om zich bewust te worden dat angst niet bestaat voor diegenen die niet stoppen in de weg van het leven. Dat ze “in het slechtste geval” enkel de dood kunnen tegenkomen maar die beschouwen ze als een vriendin, als een nieuw begin van een ander leven. Deze sjamanen van de Amazone leerden me dat een spirituele vagebond moed dient te hebben. Moed betekent verder gaan, ondanks de angst. Vele mensen die deze voorouderlijke medicijnen nemen, vragen om hun angst te overwinnen. Maar als het ayahuasca-medicijn de interne meester activeert, spreekt die met een zachte en diepe stem die op een overtuigende manier antwoordt: “Ik kan je niet helpen met het overwinnen van dat wat niet bestaat”. Deze stem die het sjamanistische medicijn activeert is de stem van het bestaan en het is de innerlijke stem van een menselijk wezen vol goddelijkheid die, in de mate dat hij voortgaat ondanks de angst en in de mate dat hij steeds moediger wordt, ziet hoe de angst vanzelf verdwijnt.

De lafaard luistert naar zijn angsten en gehoorzaamt ze. Daarna vult hij zich met woede die eindigt in geweld tegenover zichzelf en tegenover de anderen. Maar wie moedig is,  laat zijn angsten achterwege. Die gaat vooruit; niets kan hem/haar tegenhouden en zo vult hij/zij zich met kracht en liefde. De angst is dat signaal dat ons de weg naar de vrijheid toont. Ga door de angst en ze zal verdwijnen.

Wanneer de schrik weggaat, bloeit de liefde en de vrijheid.

 Alberto José Varela

   

 

Aandeel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top