RIJPEN, HELEN, GROEIEN, OPENEN, BLOEIEN EN DELEN. (DEEL 1) Een van de grote geheimen van ons idee over menselijke transformatie is het besef dat we ALLES in het proces zijn.

IK BEN JIJ EN JULLIE ZIJN MIJ.

Een methodiek gebaseerd op de acceptatie en onvoorwaardelijkheid van degenen die hiernaar gaan leven.

“Globale transformatie begint wanneer we de ander in ons hart sluiten. Dit komt omdat de mensheid reageert vanuit een plaats van afkeer naar het externe “

Op de omslagfoto staat Elián Varela (een van onze facilitator-leraren en -begeleiders) die Sergio Sanz (een van onze internationale integrators) steunt, in een therapeutisch moment dat we delen wanneer we diep werken, omdat we weten dat de kwaliteit van wat we aanbieden in grote mate afhangt van ons eigen innerlijke evolutieproces.

Veel facilitators, integrators of therapeuten kunnen niet doorgaan met het proces dat we voorstaan in hun innerlijke ontwikkeling, omdat ze een punt bereiken waarop de prijs van de volgende stap te hoog wordt. Het voelt alsof het initiëren van een toekomst betekent dat je de toegangsprijs moet betalen met je hele verleden om dat mysterie binnen te gaan; om deze reden gaan velen liever verder buiten onze organisatie, maar mensen die blijven komen verder omdat ze bereid zijn dieper te gaan.

We komen elke maand bijeen om onze eigen innerlijke retraites te doen, waarbij we voorouderlijke medicijnen nemen, therapieën met elkaar doen, onszelf confronteren en alles wat in de schaduw van ons onbewuste ligt aan het licht brengen. Op deze manier kunnen we detecteren wat er werkelijk is, zodat we onszelf kunnen onderdompelen in de wortel, en alle beperkingen oplossen die interfereren met de manifestatie van onze essentie.


De evolutieprocessen die mijn mensen doormaken, is de maximale garantie die ik kan bieden aan alle mensen die deelnemen aan onze retraites. Wanneer ik “mijn” mensen zeg, zeg ik het serieus en met bewustzijn, omdat ik het als iets persoonlijks beleef en ook omdat elk van hen ‘van mij’ is in de zin dat ik ze in mijn hart heb gesloten. Ik houd van elk van hen omdat ze in mij zitten, ik accepteer ze en daarom steun ik ze vanuit dat deel van mij dat zo dankbaar is dat ik zoveel van de onzin ben ontstegen, die mij niet toestond te zijn en uit te drukken wat ik ben. Mijn missie is om hen te ondersteunen in hun proces van ontplooiing. Je kunt niet van iemand houden aan wie je voorwaarden stelt. Je kunt niet in harmonie zijn met een ander als je ze niet in je hart sluit.

Elke persoon die deel uitmaakt van deze organisatie bevindt zich op een ander punt – opwindend uitdagend, mysterieus onherhaalbaar, verrassend perfect – binnen hun individuele proces. Dit interne evolutieproces van degenen die mij vergezellen in dit project van internationale expansie van innerlijke expertise, is gebaseerd op ONVOORWAARDELIJKE ACCEPTATIE. Sorry voor de overtolligheid, maar accepteren en onvoorwaardelijk zijn, zijn hetzelfde vanuit twee verschillende invalshoeken.

Acceptatie komt voort uit een ‘zelf’ dat volwassen is geworden en die de behoefte om te verwerpen achter zich heeft gelaten, dat de perfectie van alle dingen heeft begrepen, die niet langer op anderen hoeft te projecteren om een slaaf van acceptatie te worden. Niet kunnen afwijzen is iets enorm confronterends voor een ego dat leeft in kritiek en oordeel, maar het is iets dat van nature komt wanneer het bewustzijn zo groot is geworden dat het anderen in het hart heeft gesloten en opgenomen. Onvoorwaardelijkheid ontstaat vanuit een wezen dat zo is geëvolueerd dat het in anderen kan worden weerspiegeld wanneer het verder kijkt dan beperkingen. Tussen afwijzing en acceptatie komt het debat over het al dan niet wagen van de sprong van de IK BEN MIJ en JIJ BENT JIJ, tot de IK BEN JIJ en JULLIE ZIJN MIJ. Acceptatie brengt ons bij elkaar en doet ons samensmelten met de ander.

Onvoorwaardelijk zijn betekent liefhebben zonder voorwaarden, het is niet afhankelijk van het feit hoe iemand is, maar eerder van de interne beslissing om alle levende wezens als een deel van jezelf te zien. Liefde zou moeten ophouden liefde te worden genoemd, omdat het een zeer vervuild woord is, geladen met onjuiste interpretaties; maar het woord en concept van onvoorwaardelijkheid geeft geen aanleiding tot verwarring of verkeerde interpretatie. Onvoorwaardelijkheid is gerelateerd aan oneindigheid en eeuwigheid, met de geestelijke blik van zichzelf en anderen; het gebeurt wanneer we het licht en de potentie van anderen kunnen zien alsof ze geen beperkingen of duisternis hebben. Je kijkt naar anderen met zo’n zuiver hart dat er een liefdevolle en bewuste aflaat ontstaat die diep in het hart van de ander reikt en de inspiratie opwekt om te beginnen te zien op dezelfde manier waarop ze je van buitenaf gadeslaan. Wanneer dit gebeurt, komt dat omdat je op de drempel van mededogen staat. Je kunt het spel van ego’s niet langer betreden of aandacht schenken aan bewegingen die uit een beperking komen.

Voor mij is compassie de VRIENDELIJKHEID die ontstaat vanuit een hart dat naar de ander kijkt met zuiverheid; deze houding manifesteert zich in hoe we met onszelf en anderen omgaan.

Op dezelfde manier waarop we naar onszelf kijken, kijken we naar jou. Zoals we zien hoe je naar ons kijkt, kunnen we jouw innerlijke evolutie zien. En ik wil van deze situatie gebruikmaken om je te vragen dat alles wat je in ons ziet, behalve dat je het kunt zeggen en uitdrukken met oprechtheid en zonder aarzeling, dat je het gebruikt om jezelf onder te dompelen in je hart en te zien waar die waarneming vandaan komt. Dit is een van de geheimen die we gebruiken in onze psychotherapeutische integraties, om te kunnen differentiëren tussen wat we buiten onszelf zien dat ons activeert, en wat we binnenin zien dat buiten geprojecteerd wordt. Alles extern detecteren dat ons beweegt, de leiding nemen over het feit dat de oorsprong in ons is, bevrijdt het externe dat ons stoort en we gebruiken het in ons voordeel om ​​de duik in onszelf te beginnen op zoek naar de grote schat – wat de reden ook is om nog steeds af te wijzen.

Afwijzing is de harde kern van conditionering en van onze beperkingen, en daarom is het het keerpunt tussen gezond of ziek zijn, psycho-emotioneel gezien. Accepteren of afwijzen zijn opties die, we vroeg of laat, onderweg tegenkomen en plotseling kunnen ze niet naast elkaar bestaan, ze kunnen niet samen doorgaan. De beslissing van welke weg we kiezen, markeert de innerlijke evolutie van een persoon. Afwijzen? Of accepteren?


Terwijl we op het pad reizen, vooruitgaan, evolueren, groeien … ontdekken we dat het proces een eeuwige
gerundium is omdat het niet kan stoppen en er op geen enkel moment een conclusie kan worden getrokken, het verandert en verandert magisch, beetje bij beetje komt het steeds dichter bij het licht en herstelt het steeds meer de verbinding met de essentie en de goddelijkheid die we binnenin ons dragen. Dit interne proces van persoonlijke ontwikkeling moet VERWERKING worden genoemd.

Accepteren en onvoorwaardelijk zijn is niet perfect zijn of verlicht zijn, maar gewoon innerlijk evolueren. We hebben dus de beschrijving van het proces beschreven waar telkens wanneer afwijzingen ontstaan ​​we bereid zullen zijn om ze zonder voorwaarden te ontvangen, en dat wanneer er zich een situatie voordoet we klaar zullen zijn om ze zonder oordeel te accepteren. Als we onvoorwaardelijkheid en acceptatie kunnen gebruiken in alles wat in ons leven opkomt, zullen we op een pad zijn dat ons onvermijdelijk tot bloei zal brengen.

Zoals we bevestigen in de School waar we onze facilitators en therapeuten trainen: “Genezing is geen toestand die wordt bereikt door iets te doen, maar het is een houding die wordt verworven om het hoofd te bieden aan wat ons overkomt”.

GEEN VORM OF AFWIJZING NOCH ENIGE VOORWAARDE ZAL ONS OF JOU STOPPEN! Samen, navigeren in dezelfde rivier van evolutie, stromen in de zee van bewustzijn, het verleden loslaten om het hart te openen om te vertrouwen.

Alberto José Varela

[email protected]

Aandeel

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top